Μπαλκόνια......

Από παιδί σκαρφάλωνα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου καθώς είχα την αίσθηση ότι πετούσα.Κοιτάζοντας από ψηλά όλα φάνταζαν υπέροχα και παράλληλα πιο μικροσκοπικά και πιο αλλιώτικα.Δεν ξέρω γιατί αλλά πίστευα και συνεχίζω μέχρι τώρα να πιστεύω ότι τα μπαλκόνια μοιάζουν με εμάς,τους ανθρώπους.Κάθε μπαλκόνι έχει την δική του,διαφορετική θέα και τα δικά του χαρακτηριστικά.Σου τραβούν την προσοχή για μία στιγμή...για κάμποσο...για καιρό...για πάντα  κάποιες φορές...Δεν έχεις παρά να στρέψεις το κεφάλι σου ,να κοιτάξεις προσεκτικά,να παρατηρήσεις και  να εξερευνήσεις αυτό που σου προσφέρουν,τουλάχιστον ορατά........

Ανθισμένα μπαλκόνια γεμάτα μεθυστικές ευωδιές ,όπως κάποιες ευαίσθητες καρδιές.

Μπαλκόνια που ξεχειλίζουν από χρώματα και σε κάνουν να ονειρεύεσαι πολύχρωμα ,να ελπίζεις.

Μπαλκόνια φορτωμένα με γλάστρες διαφόρων μεγεθών που τραβούν, χωρίς κόπο, το βλέμμα του περαστικού και...

άλλα που χρειάζεται χρόνος για να τα ανακαλύψεις καθώς κρύβονται περίτεχνα μέσα σε μικρά,αλλά συχνά γεμάτα εκπλήξεις,στενά σοκάκια.

Μπαλκόνια που στέκονται  έρημα,εγκαταλελειμένα αφήνοντας τις σιωπές τους......να μιλήσουν........ όταν μπορείς να τις ακούσεις........

Μπαλκόνια που είναι γεμάτα από φωτεινά,παιδικά χαμόγελα,από ηχηρά γέλια και αμέτρητα παιχνίδια αγγελικών ψυχών.

Μπαλκόνια που από κάτω τους κάποια ερωτευμένη καρδιά έστησε μελωδικές καντάδες για δυο μάτια.......ή

παρέμεινε ξάγρυπνη  προσφέροντας της καληνύχτας τα φιλιά........μέχρι να δει το φως να σβήνει...

 

Μπαλκόνια που φαντάζουν φτωχικά,απλά,λιτά και όμως κρύβουν τόση ζεστασιά........και θαυμάσια θέα........που πιθανόν δεν περιμένεις........κρυμμένη ομορφιά........

Μικρά ή μεγάλα μπαλκόνια που σε οδηγούν κάπου........

ή

σε εγκλωβίζουν και σε περιορίζουν..........

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα........κάθε μπαλκόνι μία ιστορία........κάθε μπαλκόνι........χαρές,λύπες,δάκρυα,γέλια........κάθε μπαλκόνι ένας άνθρωπος......μία ζωή......Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ...ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ......

Ανοιξιάτικος...χειμώνας

Ήρθε η Άνοιξη...Ήρθε...Ήρθε...Όλα καταμαρτυρούν την παρουσία της παντού.Ήρθε γεμάτη δώρα για όλους:χάρισε το διαφορετικό,κάθε φορά,λουλουδάτο φόρεμα στην φύση,χάρισε πάλι το γάργαρο τραγούδι στα παγωμένα ως τώρα νερά των ποταμών,χάρισε το ήρεμο άγγιμα της στην θάλασσα,χάρισε μόνιμα πια τον καταγάλανο ουρανό στα πουλιά και στις πολύχρωμες πεταλούδες,χάρισε ποικίλες  ευωδιές  ανθέων στον αγέρα που κόπασε εντελώς,χάρισε τα χαμόγελα στα σκυθρωπά μέχρι πρότινος πρόσωπα,χάρισε...χάρισε...χάρισε...

Για σένα μόνο φύλαξε κάτι ξεχωριστό......ένα παλτό.Το πήρες,το φόρεσες και το κούμπωσες ως επάνω.Έγινε ένα με το πετσί σου και είναι τόσο βαρύ που τίποτα δεν μπορεί να εισχωρήσει μέσα απ' αυτό.Ούτε ο ήλιος,ούτε το φως,ούτε η ζέστη ,ούτε η ίδια η άνοιξη..........Ανοιξιάτικος χειμώνας......Απρόσμενος  επισκέπτης......Απρόσμενο δώρο......Ήρθε......

Άμοιρη Ψυχή,αυτός ο ανοιξιάτικος χειμώνας δεν φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης......Δεν δύνασαι να σηκωθείς......ΑΜΕΣΩΣ...ΤΩΡΑ...ΜΕΤΑ(;) 

Αιπίερε

Στέκει 'Ερημο........Άδειο........Απάτητο........Μόνο........εδώ και καιρό.

Χορτάρια αγριέψανε τριγύρω,αράχνες φτιάξαν ιστούς κλείνοντας όλες  τις γωνιές.

Κάτι ξένοι διαβαίνουν βιαστικά,ούτε μία ματιά δεν ρίχνουν πια πάνω του.

Κανείς δεν θα μάθει τίποτε........ΠΟΤΕ....... αφανέρωτα μυστικά........σιγή ασάλευτη........

Είναι έτοιμο να καταρρεύσει........δεν αντέχει........παγωνιά...φόβος...κενό...

ΑΠΟΨΕ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ ΤΕΛΙΚΑ..........μαζέψτε τα ερείπια..........ΑΡΓΑ........

Τελευταίο αυγουστιάτικο απόγευμα...

Εκεί στην άκρη του βράχου στέκεσαι και αγναντεύεις τη θάλασσα.
Είσαι μαγεμένος για ακόμα μία φορά από το βαθύ γαλάζιο και την ατελειωσιά της.
Ο ήλιος σου ψιθυρίζει πως σε λίγο θα αποτραβηχτεί για να στρωθεί το αστροκέντητο σεντόνι.
Η θάλασσα αδημονεί να νιώσει το παροδικό  ερωτικό άγγιγμα των κόκκινων ακτίνων του.
Είναι το τελευταίο αυγουστιάτικο απόγευμα.

Μικρά και μεγάλα βαρκάκια βρίσκονται σκορπισμένα στον απάνεμο κολπίσκο χορεύοντας στο ρυθμό που δίνουν τα  κύματα.
Από μακριά ακούγονται τα γέλια των ψαράδων που ετοιμάζουν τα δίχτυα τους για το αυριανό ψάρεμα.
Στην παραλία το ερωτευμένο ζευγαράκι βγάζει αμέτρητες φωτογραφίες θέλοντας να διατηρήσει "ζωντανή" την κάθε στιγμή που  φεύγει χωρίς γυρισμό.
Σήκωσε αεράκι και εσύ έριξες το μαύρο σακάκι απαλά  επάνω στην πλάτη σου.
Είναι το τελευταίο αυγουστιάτικο απόγευμα.

Το τελευταίο καράβι αναχώρησε για την πρωτεύουσα παίρνοντας μαζί του τους περισσότερους τουρίστες του νησιού και δυο μάτια βουρκομένα...
Τα στενά σοκάκια ερήμωσαν και το ραδιόφωνο  στο παραλιακό ταβερνάκι έπαιζε το τραγούδι των Πυξ Λαξ  "Η εικόνα του χειμώνα ".
Σήκωσες το γιακά από το μαύρο σακάκι και τάχυνες το βήμα σου.
Είναι το τελευταίο αυγουστιάτικο απόγευμα.

"Αντίο........Εκείνη......",ψέλλισες  Σήμερα μόνο  και έπειτα βαθιά σιωπή..........
Αύριο πάλι  Εσύ ,εκεί πάνω στην άκρη του βράχου,θα στέκεσαι και θα αγναντεύεις τη θάλασσα.
Χτες ήταν το τελευταίο αυγουστιάτικο απόγευμα .